Από το Δημοτικό Νοσοκομείο στο Κέντρο Υγείας και Φροντίδας του Ρούσελσχαϊμ
Παρόλο που τα εγκαίνια του Δημοτικού Νοσοκομείου στην οδό August-Bebel χρονολογούνται από το 1956, η ιστορία του νοσοκομειακού συστήματος στην πόλη μας ξεκίνησε ήδη μερικές δεκαετίες νωρίτερα – μια ιστορία που στα πρώτα της βήματα συνδέεται στενά με το όνομα Opel…
Κατά τη διάρκεια της κατάληψης του Ρούσελσχαϊμ από τους Αμερικανούς μετά το τέλος του πολέμου, η εταιρεία Opel δημιούργησε ένα προσωρινό νοσοκομείο 100 κλινών στους χώρους της βίλας της Opel. Με την ανάληψη της διαχείρισης από τον δήμο τον Σεπτέμβριο του 1945, γεννήθηκε επίσημα το πρώτο «Δημοτικό Νοσοκομείο του Ρούσελσχαϊμ». Η πόλη του Ρούσελσχαϊμ αναπτύχθηκε με ταχύ ρυθμό μετά τον πόλεμο, με αποτέλεσμα ήδη στα τέλη του 1951 να προκηρυχθεί διαγωνισμός αρχιτεκτονικής για το σχεδιασμό ενός νέου νοσοκομείου. Μετά από περίπου τρία χρόνια κατασκευής, τον Ιούνιο του 1956 γιορτάστηκε τελικά η έναρξη λειτουργίας του Δημοτικού Νοσοκομείου με 408 κλίνες. Το προηγούμενο, παλιό Δημοτικό Νοσοκομείο έκλεισε τις πόρτες του την 1η Ιουλίου 1956.
Η δεκαετία του '60
Η ανάπτυξη της πόλης και της γύρω περιοχής κατέστησε αναγκαία μια πρώτη επέκταση μετά από μόλις οκτώ χρόνια. Η πενταώροφη επέκταση, που τέθηκε σε λειτουργία το 1964, στέγαζε μια αυτόνομη μονάδα λοιμωδών νοσημάτων καθώς και επεκτάσεις των χειρουργικών και γυναικολογικών τμημάτων. Ταυτόχρονα ολοκληρώθηκαν η κατοικία του προσωπικού και η σχολή νοσηλευτικής.
Χάρη σε αυτές τις εργασίες επέκτασης και ανακαίνισης, το δημοτικό νοσοκομείο διέθετε πλέον 488 κλίνες και προσωπικό 343 ατόμων. Εκείνη την εποχή είχαν δημιουργηθεί ένα χειρουργικό, ένα εσωτερικό, ένα γυναικολογικό, ένα παιδιατρικό, ένα ωτορινολαρυγγολογικό, ένα οφθαλμολογικό και ένα ακτινολογικό τμήμα, καθώς και ένα τμήμα λουτροθεραπείας με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό, τα οποία ανταποκρίνονταν στις τελευταίες εξελίξεις στον τομέα της νοσοκομειακής αρχιτεκτονικής και του νοσοκομειακού εξοπλισμού. Το 1968, το χειρουργικό ιατρείο μαζί με ένα διοικητικό τμήμα εντάχθηκαν στο Δημοτικό Νοσοκομείο.
Η δεκαετία του '70
Η δεκαετία του '70 χαρακτηρίστηκε από συνεχή ανάπτυξη: Αυτή ξεκίνησε το 1972 με την επέκταση της εστίας φοιτητριών, την οποία ακολούθησε το 1974 η δημιουργία μονάδας εντατικής θεραπείας, συμπεριλαμβανομένης μιας εσωτερικής κλινικής. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η προσθήκη ενός κεντρικού εργαστηρίου και ενός κεντρικού πλυντηρίου, η έναρξη λειτουργίας μιας μονάδας αιμοκάθαρσης και η κατασκευή ενός συστήματος κεντρικής θέρμανσης. Το 1975 παραδόθηκε στη χρήση η κατασκευή ενός δεύτερου κτιρίου για το προσωπικό με 48 διαμερίσματα.
Η δεκαετία του '80
Στη συνέχεια, το νοσοκομείο έθεσε σε λειτουργία τα έτη 1985 και 1986 νέες χειρουργικές αίθουσες, ένα νέο ακτινολογικό τμήμα καθώς και μια χειρουργική μονάδα εντατικής θεραπείας και, στη συνέχεια, μια καφετέρια μαζί με μια καντίνα, μια κεντρική αποστείρωση και ένα κέντρο κλινών. Το 1990, με την ολοκλήρωση του δεύτερου σταδίου επέκτασης, το Χειρουργικό Εξωτερικό Ιατρείο, η Εσωτερική Υποδοχή, η Αιμοκάθαρση και η Εσωτερική Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μεταφέρθηκαν στις τότε εγκαταστάσεις τους.
Η δεκαετία του '90
Η πόλη μας, το Ρούσελσχαϊμ, ανέλαβε και πάλι τη χρηματοδότηση μιας σειράς κατασκευαστικών έργων στο «δημοτικό νοσοκομείο» της κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90. Έτσι, παράλληλα με το νέο φαρμακείο, τον Ιούνιο του 1994 άρχισαν να λειτουργούν μια νέα αίθουσα υποδοχής ασθενών σε κλίνες και μια ανακαινισμένη γηριατρική κλινική. Η κατασκευή του τρίτου κτιρίου στέγασης προσωπικού στα τέλη του 1995 αποτέλεσε μια περαιτέρω βελτίωση της κατάστασης στον τομέα της στέγασης.
Τον Μάιο του 1999, μετά από πολυετή κατασκευαστική περίοδο, το νοσοκομείο ολοκλήρωσε την πρώτη φάση κατασκευής ενός σύνθετου νέου κτιρίου κλινών. 150 από τις 510 κλίνες της εποχής εκείνης βρίσκονταν σε αυτό το νέο κτίριο. Τα δωμάτια εξοπλίστηκαν σύμφωνα με σύγχρονα πρότυπα με ιδιωτικό μπάνιο και τουαλέτα. Στο ισόγειο, το τμήμα Φυσικοθεραπείας εγκαταστάθηκε σε ευρύχωρους χώρους.
Η δεκαετία του 2000
Στα τέλη του 2002, στη θέση του παλαιού κτιρίου προσωπικού 1, το οποίο χρειαζόταν ανακαίνιση, ανεγέρθηκε ένα νέο κτίριο προσωπικού, το οποίο, εκτός από μερικά διαμερίσματα δύο και τριών δωματίων, προσφέρει κυρίως ευρύχωρα διαμερίσματα ενός δωματίου για μαθητές νοσηλευτικής.
Με τα εγκαίνια του κτιρίου κλινών Β το 2004, το Δημοτικό Νοσοκομείο γιόρτασε ταυτόχρονα τη μετατροπή του σε μη κερδοσκοπική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και, στο πλαίσιο του Κέντρου Υγείας και Φροντίδας GPR, ονομάζεται πλέον GPR Klinikum.
Το Κέντρο Υγείας και Φροντίδας GPR του Rüsselsheim ενώνει πλέον υπό την στέγη του το GPR Klinikum, την Ομάδα Εξωνοσοκομειακής Φροντίδας GPR, το Κέντρο Ιατρικής Περίθαλψης GPR (MVZ) με παραρτήματα στο Rüsselsheim, Nauheim, Raunheim και Mörfelden, την Κατοικία Ηλικιωμένων GPR «Haus am Ostpark» και την GPR Service GmbH.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής ενός νέου κτιρίου θεραπείας, το οποίο σηματοδότησε ένα ακόμη ορόσημο στην περαιτέρω ανάπτυξη της ιατρικής στο GPR Klinikum. Τον Ιούλιο του 2012, το φάσμα των ιατρικών θεραπειών στις εγκαταστάσεις του GPR Klinikum επεκτάθηκε με ένα κέντρο ραδιοογκολογίας.
Τον Μάρτιο του 2015, μετά από τριετή περίοδο κατασκευής, εγκαινιάστηκε το νέο κτίριο κλινών και λειτουργιών C, το κόστος κατασκευής του οποίου ανήλθε σε 39 εκατομμύρια ευρώ. Το νέο κτίριο δεν επέφερε μόνο μια περαιτέρω βελτίωση της ιατρικής περίθαλψης από το GPR Klinikum, αλλά έθεσε επίσης νέα πρότυπα όσον αφορά το επίπεδο διαμονής των ασθενών και την αισθητική διαμόρφωση. Οι μονάδες εσωτερικής ιατρικής και διαγνωστικής συγκεντρώθηκαν ακριβώς δίπλα στο διευρυμένο τμήμα επειγόντων περιστατικών, στο ισόγειο του νέου κτιρίου, και είναι έτσι άμεσα διαθέσιμες για την περίθαλψη των ασθενών στις ανώτερες πτέρυγες εσωτερικής ιατρικής. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε σημαντική επέκταση των μονάδων εντατικής θεραπείας. Στους επάνω ορόφους δημιουργήθηκε η Γηριατρική Κλινική, μαζί με έναν όμορφο κήπο περιπάτου, καθώς και τρεις επιπλέον εσωτερικές κλινικές.